Zo mooi als de bloesem bloeit in mei, bloei jij voor altijd in mij!!!!!!!!!!

Daar waar de woorden altijd stroomde en het blog zichzelf schreef, daar kan ik nu geen enkel woord vinden om deze stilte te beschrijven.......de tijd staat stil......

Onze aller-allerliefste Noa, ons engeltje met een hart van glinsterend goud, onze onbevreesde dappere vechter, ons meisje, ons kind, ons prinsesje, onze allerstralendste sterretje......ons alles.......

Is vandaag om iets voor 8.45, na een zeer heftige nacht, toch heel plotseling overleden.

Noa is gisteravond rustig, niet anders dan de andere avonden gaan slapen. Om 2.45 werd ik wakker, van het geluid van spugen, de geur of een gevoel. Ik sprong uit bed en deed de lamp aan. Daar lag Noa met veel spuug en wat ik zag was wat ik zag, alsof ik het niet echt zag, maar ze was buiten bewustzijn. Is dit het dan? Zo zou het niet gaan! Ze zou sterven in mijn armen. We hebben 112 gebeld. Ik zocht en keek hoe zie je ook alweer of iemand ademt....een blinde vlek. Bij binnenkomst zeiden ze direct dat het er somber uitzag of welke woorden ze ook gebruikten. Ze vroegen of we reanimatie wilden, "jazeker!", ik wist zeker dat ze nog even terug zou willen komen. Ik heb continue tegen haar gepraat, ik dacht ook ze komt nog wel terug. In het ziekenhuis drong er, voor zover dit kan, een beetje tot me door dat ze ook weleens niet meer terug zou kunnen komen. Dat dit het weleens zou kunnen zijn. Eenmaal op de IC leek ze ook verder en verder weg. De arts heeft ons toen verteld dat ze zoveel zuurstofgebrek heeft gehad, dat als ze bij zou komen, ze amper nog iets menswaardigs zou kunnen. Dit zou ze nooit willen. Hij stelde voor om de tijd te nemen en dan de beademingsslang eruit te halen en zou ze overlijden. Moeilijk te zeggen hoe snel dat zou gaan. We hadden nog mensen gebeld om afscheid te nemen. En dat heeft Loek gedaan. Opa en Oma. Janne. En Josine was erbij toen ze stopte met ademen. En ook hierin haalde de tijd ons in, want nog aan de beademing verzwakte ze snel. Toen is de beademing eraf gehaald en heeft t nog maar minuutjes geduurd. Ik heb haar ook gezegd dat ze mocht loslaten, dat ze het meer dan goed heeft gedaan en dat het vechten nu klaar mag zijn. Tijd om uit te rusten. Of ze me gehoord heeft al die tijd vanaf 2.45 daar hoop ik nog achter te komen ooit. Ze wou niet doodgaan in de nacht en ik wou bewust afscheid nemen. Het leven loopt niet zoals je t bedenkt, het loopt zoals t gaat en zo komt ook de dood ineens wanneer die komt......

Hoogstwaarschijnlijk is ze overleden aan de overdruk in haar hoofd door de enorme tumorgroei, waardoor ze haar ademhaling niet meer sturen kon. Hoogstwaarschijnlijk heeft ze niet geleden. Dit laatste stukje over haar lijden is nog een moeilijk stuk voor ons. Wel is het besef gekomen, dat dit voor ons een traumatisch en zeer heftig overlijden was en dat Noa LEVEND is doodgegaan. Ze heeft tot het allerlaatste moment geleefd. We hebben een laatste fijne dag gehad, een dag waarop nog dingen konden en waarop ze echt nog plezier heeft gehad. S'ochtends met mij iets bijzonders gedaan in een winkeltje, waarover ooit misschien meer. En s'middags is Mira geweest en heeft ze een prachtig kristallen hartjesketting aan Noa gegeven. Ze heeft met Mira nog geknutseld voor juf Eva en Mira is zelfs, op Noa's uitnodiging nog blijven eten. Geen langere, nog moeilijkere lijdensweg, waarin ze er nog zou zijn, maar niet meer mee kon doen......dat staat Noa ook niet, daar is ze te levenslustig voor!

We zullen jullie via het blog laten weten, wanneer je afscheid kunt komen nemen en wanneer de begravenis is.

Voor altijd intens verbonden over de grenzen van het leven heen, voor altijd en altijd samen!!!!!!