Ook bij ons begon er vandaag een nieuwe dag.....
Noa moest vanochtend spugen tot drie keer toe en had erg veel pijn in haar nek. In een telefoongesprek met de oncoloog geeft hij aan dat dit hoogstwaarschijnlijk komt door de tumorgroei. Haar klachten nemen dus snel toe. Beangstigend, beklemmend......alhoewel het gevoel van paniek uitbleef. Je handelt.
De pilletjes die Noa gaat slikken zijn chemotabletjes, ze moet deze vijf dagen slikken en dan weer drie weken niet. De hoop is dat deze tabletjes de tumorgroei tijdelijk remmen en in het gunstigste geval dat ze zich er wat beter door gaat voelen. Gisteren zei Noa nadrukkelijk dat ze er graag pas donderdag mee ging starten, even aan het idee wennen. De oncoloog adviseerde vandaag aan de telefoon om wel direct te starten in verband met de toenemende klachten. Des te eerder we weten of dit effect heeft. Dit advies leverde bij Noa veel weerstand op. Zij vond het erg spannend om deze capsules te slikken (slikken gaat ook al moeizamer) en vroeg zich ook af waarom ze dit moest doen als we niet eens zeker weten of het helpt. Deze strijd wil je niet en zeker niet vandaag. We hebben het toen even losgelaten, dit gaf wat lucht. Noa is gaan kleuren en we zijn even naar de winkel geweest. Na extra pilletjes tegen de misselijkheid, hield ze haar drinken en eten binnen en krabbelde wat op. Voor de chemotabletjes moet je nuchter zijn en daarna ook nog twee uur nuchter blijven. Uiteindelijk heeft Noa toch heel dapper en zonder in paniek te raken de capsules geslikt, nadat we haar angst uit het raam hebben gegooid. Aangezien het nog al heftige medicijnen zijn, moet ik deze met handschoenen aan geven. Dit maakte vooral op Loek diepe indruk.
Vanochtend aan Loek verteld wat we gisteren aan Noa hebben uitgelegd, hij was er stil van en zijn lip trilde. De bedrukte stemming was aan Loek af te zien. Toch gaat zijn leven door en dus ging hij "gewoon" naar school. Hij had vandaag een uitstapje naar de kinderboerderij en Jacques is meegeweest, we willen niks liever dan er ook voor hem zijn!!! Hij heeft vandaag ook aan twee klasgenootjes verteld dat hij zijn zus zielig vindt omdat ze niet meer beter wordt. Intens verdrietig voor hem en tegelijk ben ik heel trots dat hij dit uitspreekt, onze dappere, lieve zoon. Noa kan zich geen liever broertje wensen!!!
We hebben de dag afgesloten met cakejes bakken en spelletjes doen, samen met een vriendinnetje van Noa......dit was fijn, bracht de nodige afleiding en wat vrolijkheid met zich mee. Noa's vriendinnetje vertelde dat ze een droom had gehad toen Noa net ziek was. Zij vertelde dit heel rustig en Noa, Loek en ik luisterde vol aandacht. Ze droomde dat Noa in een kar zat en eruit viel op haar hoofd en daardoor kwam er een springveer uit haar hoofd met een bolletje eraan en hierdoor was het bolletje dus uit haar hoofd. Het was een ontroerend, vertederend en mooi verdrietig moment. Samen spraken we uit dat we zo graag zouden willen dat deze droom echt was......
Noa ligt wederom niet meer graag plat, hier wordt ze duizelig van, dus we hebben vanavond een bed dat omhoog kan op haar kamer gezet. Hopelijk slaapt ze nu lekker en heeft ze een mooie, zachte, rustige droom........
Bedankt voor alle lieve berichtjes en attenties!!!
4 opmerkingen:
Lieve mensen,
Ik denk veel aan jullie. Ik ben ook heel trots op hoe jullie alles aanpakken met elkaar, echt ongelooflijk. Ik wens jullie veel kracht en liefde toe.
Achterbuurvrouw Renée
Wat zijn jullie toch 4ongelofelijk dappere helden in een super oneerlijke strijd. Ik ben in gedachten continu bij jullie.
Liefs Marie-Louise (zus van Jacques)
Lieve Lieske,
Ik buig zo diep voor jullie dat m'n neus de grond raakt. Wat een innerlijke kracht laten jullie zien rondom de nieuwe berichten, rondom dit niet te bevatten verdriet. Wat een LIEFDE met hoofdletters. heel diep respect en meeleven van mij. Lia (zwemjuf)
En Lieske, je bent altijd welkom met Noa om de draad weer op te pakken.Schat jij het maar in. Ik sta klaar.
Lieve mensen,
geen ouder is ontworpen om een eigen kind te zien lijden, toch vinden zij de kracht. Het onmogelijke pad dat jullie gedwongen af moeten leggen is ondoordringbaar. Ik hoop dat voor jullie naast dit ontoegankelijke en ondoordringbare pad de mooiste bloemen zullen bloeien die jullie zullen plukken en koesteren in verdere dagen. Dat het pad gehuld zal zijn in zonneschijn, liefde en warmte. Dat zacht mos zal groeien op de stappen die jullie moeten nemen. Dat jullie met z'n vieren, hand in hand met kracht, berusting en rugzakken vol liefde het pad zullen volgen, hoog de bergen in...
Dat elke traan die valt een kleine diamant en elke herinnering een boom zal worden.
Het zwaarste pad dat een ouder kan nemen. Moet nemen. Een kind moet altijd bij ouders kunnen blijven!
Liefs van Nienke, Martijn, Hessel, Djoeke, Joukje (+) en Brecht
Een reactie posten